MFC-musical
In het stuk heeft Charlie de achternaam Bucket. Hoe het dan komt dat je onwillekeurig ook denkt aan Mrs. Bouquet van ‘Keeping up appearances’ weet ik niet, maar dat zal wel met leeftijd te maken hebben. Feit is, dat Danthe de Haas haar rol enorm neerzette. Ze begreep de armoede thuis, ze was blij als ze kon fantaseren en dat alles kon je ook echt aan haar zien. Bovendien is ze begiftigd met een geweldige stem en met recht erfde zij dus de chocoladefabriek van Willy Wonka.
Nee hoor, het verhaaltje gaat zo niet, maar die clou was voor ondergetekende de kers op de taart. Want wat zat die taart knap in elkaar. Alles deugde; de band, de dansjes, de kostuums, het decor, de koortjes en regisseur Marieke Michielsen had het allemaal dik onder controle.
Charlie vond in haar chocoladereep ook een gouden ticket, net als mensen uit Amerika, Rusland en Oostenrijk. Maar die waren allemaal zo stinkend rijk dat ze honderden repen konden kopen en zich daar ook op voor lieten staan, terwijl Charlie heel arm was maar gered werd door haar fantasie en haar familie. Hoogmoed kwam dus voor de val; Charlie won de ‘afvalrace’ met glans en erfde inderdaad de fabriek van Willy Wonka.
Van de Andrew Sisters tot Queen, van jodelen tot agressie, het kwam allemaal voorbij. Het decor was slim ingevuld door enorme projecties van de binnenkant van de fabriek, van de stad waar die stond en de echte chocolademachine leek bijna afgekeken van wat je vroeger zag bij Rens Joosen in zijn suikerfabriek.
Humor zat er ook volop in. De oom van Charlie had stiekem wat gespaard zodat Charlie toch voor haar verjaardag zo’n reep zou kunnen kopen: 97 cent in een ouwe sok. “Maar dat geld is voor je begrafenis”, aldus tante. Kom maar eens op dat idee.
Vier volle bakken en nee, tegen Con Brio kunnen ze niet op, maar dat is dan ook zowat een semiprofessioneel gezelschap. Dat maakt de prestatie misschien nog wel veel groter. Staande ovaties waren terecht hun deel.
evr
(foto’s Casper van Aggelen)