Dierenlot, Artsen zonder grenzen, Zoa, KWF, Hartstichting, Alzheimerstichting, Unicef, Kika …. De reclamespotjes op radio en tv worden steeds vaker gevuld door dit soort instellingen. Om te beginnen vraag je je af waar ze het geld vandaan halen om (denk aan Dierenlot) zulke lange boodschappen te kunnen betalen. Dan moet het daar wel heel goed gaan, anders zou dat niet kunnen. Tenzij de STER hen matst natuurlijk, maar dat lijkt me niet helemaal logisch. Wij krijgen ook wel eens van die smeekbedes maar doen daar niet aan mee. Leven ook niet van de wind hè. Sommige artiestenbureaus hebben er ook een handje van. ‘ Bijgaand interview en foto’s zijn gratis te gebruiken’, schrijven ze dan. Ja, m’n zolen. Wat te denken van onze bakker en slager?! Die moeten gewoon adverteren hoor, dus jullie ook. Maar hé, zo zijn ze dat daar niet gewend. Daar denken ze dat wij van de redactie helemaal opgewonden raken als we zo’n artiest op de een of andere manier kunnen spreken.
Want ja, wij leven met ons ploegje inderdaad van de advertenties in ons (en tal van andere) kranten, laat daar geen misverstand over bestaan.
Zo mocht ik ooit Frank Boeijen interviewen, want die kwam hier zijn nieuwe cd presenteren in de Bussel. Ik mailde: Is die cd gratis dan? Dat bleek niet het geval, het optreden ook niet overigens. Maar ik mocht hem aanraken … Ik mailde dat ik hem amper kon verstaan en niet zou weten wat ik hem zou moeten vragen omdat hij mij totaal niet boeit. Moet je dan uitkomen bij vragen als: Verschoon je je wel elke dag? Of Heb je littekens? Kom op zeg, zo seniel ben ik nog niet. Het antwoord was duidelijk, de mensen achter Frank waren op hun tenen getrapt, nadat ik het over onze bakker en slager had gehad. Hoe kun je zo’n beroemdheid zo behandelen …. Nou, zo dus. Verdienen geld als water maar adverteren? Ho maar. Mijn finale tegenbod was, dat ik hem drie uur tot mijn beschikking wou hebben, in de auto zou zetten en zou vragen ‘wat ie nou eigenlijk van Oosterhout vond’. Dat cd-tje zou vanzelf el ter sprake komen. Nooit meer iets op gehoord.
En inderdaad, dan is drie uur nog veel te weinig. Als je alleen al weet dat je je hier pas ‘Erkend Oosterhoutoloog’ mag noemen na 20 zaterdagochtenden en 60 uur les van een club docenten die enorm zijn ingevoerd op hun vakgebied, dan is drie uur natuurlijk net genoeg om een glimp op te vangen. Bovendien zou hij toch vooral naar zichzelf zitten luisteren, zo zijn die muzikanten.
evr