Goed, de gitarist die hij meebracht wou misschien een beetje op Mike Stern lijken, maar je kon hem, inclusief zijn distortion, beter bij ACDC laten solliciteren dan bij de muziek van Herbie Hancock. Stuk of tien solo’s had ie en nagenoeg allemaal klonken ze hetzelfde.

Gelukkig was daar woensdag pianist Michel Borstlap ook en in zijn kielzog nam ie ook de fantastische drummer Yoran Vroom mee, want wat die kerel op zijn ketels en bekkens neerzet is schier onnavolgbaar. Steeds denk je: En nou gaat het mis, maar dan komt ie toch precies op de tel uit. Een feestje om alleen al naar te kijken. De bassist was functioneel, de saxofonist had wat mij betreft Anibal Rojas mogen zijn maar hij deed het niet onverdienstelijk.

Van jazz was overigens weinig sprake, ook al wordt Hancock binnen dat hokje ingedeeld. Het was veel meer fusion, maar dat kan ondergetekende vooral niet schelen. Amper geouwehoer tussendoor en sommige nummers liepen naadloos in elkaar over.

Lekker avondje dus en in september start het nieuwe Kluiz-seizoen.

evr

(foto Casper van Aggelen)