Wat hem in dat jaar het meest is opgevallen? “Dat hier de handen uit de mouwen steken samen gaat met een bourgondische inslag, de derde helft is hier net zo belangrijk als de eerste twee. Maar ook dat Peter en ik hier volledig worden geaccepteerd, we voelen ons hier echt thuis.” Hij moet lachen als gezegd wordt: Ja, in elk geval tot 2029. Relativeren is voor hem echt een werkwoord. We hebben het natuurlijk over Gerdo van Grootheest.

Hij is 47, getrouwd met Peter (van Loon), werd in Ede geboren en groeide er op onder behoorlijk ‘religieuze omstandigheden’, zullen we maar zeggen. “In Ede wil je niet tot een minderheid behoren, dus ik kwam pas in Maastricht, waar ik ging studeren, uit de kast.” Je zult hem niet snel uit zijn dak zien gaan, bijvoorbeeld op de B-side bij NAC. “Nee, daar ben ik te nuchter voor. Mijn uitlaatklep is zelf sporten, hardlopen of aan de gewichten hangen. Nee, helaas speel ik geen instrument.”

Socials

Hij heeft zijn draai gevonden. “Als je hier meedoet hoor je erbij.” En meedoen doet ie. Naast twee dagen vergaderen legt ie gemiddeld een keer of vier per week een bezoekje af, soms zelfs vaker. Dat kan naar een bedrijf, een diamanten bruidspaar, een koor en misschien staat ie tegen kerstmis wel marsepein mee te vouwen bij Speekenbrink. Van al die bezoekjes maakt hij ook een verslagje op sociale media. “Of mensen nog kranten lezen of op Facebook zitten? Nou, 40-plussers wel, maar jongeren hebben zo hun eigen kanalen weer.”

Feit is dat al die verslagjes heel erg positief zijn. Komt dat ook omdat ze de burgemeester niet ter plekke zullen afkraken? “Hahahaha, heel misschien wel, maar mensen willen graag vertellen en zijn trots op waar ze mee bezig zijn. En nee hoor, niet alles is rozengeur en maneschijn, Oosterhout is net de echte wereld, dat heb je het afgelopen jaar wel meegemaakt (ook doelend op die schietpartij in de Besterd - red.). Maar er is al zo veel gezeik op de socials dat een soort tegengeluid ook wel eens mag.

Stappen

“Ik had me natuurlijk wel voorbereid op mijn sollicitatie, maar een boodschappenlijstje had ik niet hoor. Mijn schoonfamilie komt hier deels vandaan en vroeger kampeerden we met ons gezin op de Katjeskelder. En je leest je in natuurlijk. Ik ben hier echter niet gekomen om alleen maar op de winkel te passen. We mogen wel wat trotser zijn, dat wel, met twee benen op de grond, dat ook. We hebben hier 30 duizend arbeidsplaatsen op 60 duizend inwoners en hebben meer bedrijventerrein dan Breda. We zijn de tweede stad van de Baronie.” En hebben we ook dito zeggenschap in de regio? “Goeie vraag. Eerst moet je beginnen met accepteren dat je een stad bent. Maar grijpen we die kansen, ook bij het Rijk? Ik denk het niet, daar zijn nog veel stappen te zetten.”

Hij zal het zelf nooit zeggen, maar dat dat ook komt doordat we een aantal burgemeesters (en colleges) hebben gehad die door de regio gewoon een beetje werden uitgelachen mag u op de rekening van ondergetekende zetten.

Ondermijning

Het grote verschil met Culemborg? “Culemborg is de overloop van Utrecht. Het is er echt meer randstad: Efficiënt, zakelijk, progressief. Dat is soms ook wel handig hoor, alleen wordt ook wel eens de mens achter een besluit vergeten. Oosterhout is alles behalve randstad en ja, het duurt hier soms twee keer zo lang. Maar daardoor krijgt de menselijke kant ook aandacht. Ik had het al over de derde helft.”

Ook op het gebied van de veiligheid zijn volgens hem nog een aantal stappen te zetten. “Neem de ondermijning, die lijkt hier wel uitgevonden. De jeugd is kwetsbaar en als die met een ritje tien keer zo veel kan verdienen als bij de Jumbo dan is de verleiding wel erg groot. Daar wordt door een heleboel instanties volop aan gewerkt, maar dat kost gewoon een hele generatie voor je het resultaat ervan ziet.”

Vanaf Maastricht (waar hij van zijn 18-de tot zijn 38-ste jaar woonde) werd hij steeds ‘opgejaagd’. “Ik kwam in de raad en al heel snel werd gevraagd wanneer ik fractievoorzitter zou worden. Niet lang nadat dat gebeurde werd ook meteen gevraagd wanneer ik wethouder zou worden en toen dat gaande was werd gevraagd wanneer ik ergens burgemeester ging worden. Van dat gevoel ben ik nu ‘verlost’, ik zit hier heerlijk.” En dat ie op z’n gemak is blijkt ook wel uit het feit dat ie dit stukje van tevoren niet hoeft te lezen. Niet bang uitgevallen dus en dat konden we hier wel gebruiken.

evr

(foto’s Casper van Aggelen)