In de Schelleboom was er zondag een bijzondere boekpresentatie met drie Oosterhoutse dames in de spotlight. Schrijver Yvonne Wagenaar en kunstenaar/illustrator Clema van Bekhoven presenteerden er de novelle Sonara. Althans, zo stond dat in de uitnodiging. Op het podium stonden echter twee stoelen klaar. Voormalig burgemeester/politica Helmi Huijbregts-Schiedon nam er als master of ceremony plaats en interviewde Yvonne Wagenaar over het boek en haar levensweg.

Maar eigenlijk begon de vertelling met een andere dame, de oma van Wagenaar, die altijd vol verhalen zat. Hun beider lievelingsverhaal ging over Sonara, een hele gewone vrouw die tegelijkertijd heel bijzonder was. Toen na oma’s dood bleek dat dit verhaal ooit was opgeschreven, reeg Wagenaar de kralen van deze verhalenketting aan elkaar. Als Yvonne Jacoba schreef zij toen de novelle die een ode werd aan alle onzichtbaren die onmisbaar werk doen.

Grillige levenspad

De dames op het podium kwamen uit totaal andere werelden. Daarom was Huijbregts nieuwsgierig naar de wereld van de schrijver. Wat was toch die nomadische filosofie waar Wagenaar zich in had verdiept? Dat bleek de voortdurende ontdekkingstocht van de mens. De illustratie van de landkaart gaf dit goed weer. Het grillige levenspad was niet alleen van toepassing op hoofdpersoon Sonara, maar ook op Wagenaar zelf. “Pas na mijn pensioen kon ik doen wat ik zelf wilde.” Dat werd schrijven, dichten en zingen, met een doorslaggevende rol voor haar zangdocent. Die verzekerde haar ervan dat ze het kon. Daarna zong Wagenaar een eigen bewerking van een Schubert-lied en reikte ze al zingend de eerste exemplaren van Sonara uit aan drie uitverkorenen.

De andere zestig aanwezigen konden na afloop een gesigneerd boekwerkje bemachtigen. Bovendien waren de kunstwerken uit de novelle van Clema van Bekhoven in de Schelleboom te zien en te koop. Van Bekhoven voelde zich duidelijk minder senang in de spotlight. Zij trok zich liever met een sigaretje terug in de tuin. De rol van de onzichtbare die haar werk voor zich liet spreken, sprak haar meer aan. Net als Sonara. ‘Je ziet haar niet, ze is er wel’ stond op de achterzijde van het boek te lezen.

CC (foto’s Casper van Aggelen)