Degenen die zich hadden aangemeld waren ook meteen ‘verplicht’ om iets lekkers te maken voor het buffet. Daar lagen dus Turkse ‘sigaren’ naast de appeltaart en pizza’s naast rauwe bladen witlof, gevuld met gesmolten kaas en een walnoot. Heerlijk. Maar het ging er vooral om dat vluchtelingen, bijvoorbeeld uit Syrië, ‘gewone’ Oosterhouters leerden kennen om op die manier Oosterhout en de gewoontes hier onder de duim te krijgen.

Moya was de plaats van handeling en wat allereerst opviel was, dat aan een schilderij van een zoenend homokoppel totaal geen aandacht werd besteed, moslim of niet. Mensen zijn van nature heel wat vredelievender dan hun op macht beluste leiders.

Iedereen die zich had aangemeld kreeg een naamkaartje met een symbool erop. Na de intro van projectleider Ilse Polderman moesten die symbolen de buddy-koppels gaan vormen. En dat lukte prima, hoewel de taalbarrière aan tafels regelmatig voor toch wel wat problemen zorgden. Een dame uit Syrië, die met haar gezin hier een huis èn de status had gekregen had in anderhalf jaar tijd eigenlijk alleen contact gehad met haar buurvrouw en dat bleef beperkt tot ‘hallo’. Maar er was gezorgd voor tolken, dat hielp. 06-nummers werden volop uitgewisseld. Er waren zelfs twee Oosterhoutse meiden die samen met hun moeder ‘asiel’ hadden gekregen in Raamsdonksveer… “Dit is geen hulpverlening, dit is helemaal gebaseerd op gelijkwaardigheid”, aldus Polderman, die eigenlijk het Buddy-project in Breda onder haar hoede heeft, maar hier de boel helpt opstarten. Er zijn in Nederland inmiddels 23 plaatsen met een Buddy-project.

Het ‘eerst eten’ mag je dus gerust als het begin van de verdere inburgering noemen, maar geldt dat eigenlijk niet voor de hele wereld?! Er werd volop gekletst, er was een buddy-bingo en samen maakten de deelnemers een soort van collage. Of die een plekje krijgt in Moya moeten we even afwachten.

evr

(foto’s Casper van Aggelen)