We zullen het maar meteen verklappen. Vorig jaar werd ondergetekende door Theo van Gorp aangesproken over hun diamanten bruiloft. Die viel midden in carnaval, 21 februari dus. Na carnaval bedacht ik me opeens: Oh ja, da’s waar ook. Ik was het in zoverre vergeten dat ik het voor afgelopen 21 februari in de agenda heb gezet. Zulke dingen krijg je door carnaval hè. Toen ik de kabinet-Sjef belde om te vragen of de burgemeester ook zou komen zei hij: “Dat was vorig jaar jongen, toen is hij in zijn carnavalspakje langs geweest bij Theo en Nelly.” Wij waren dus duidelijk een jaar te laat, de burgemeester was op tijd. Het bruidspaar kon er smakelijk om lachen, wijzelf trouwens ook.

Enfin, 61 jaar getrouwd dus en allebei nog glashelder. De koffie aan de Eline Verelaan smaakte er niet minder om.

Niet de enige reden

Ze ontmoetten elkaar op de kermis van Goirle. Huh, Goirle? Zijn jullie geen echte Oosterhouters dan? “Nee joh, wij komen allebei uit Goirle.” Op zich is die verbazing niet zo gek, want Theo was hier niet alleen vijf jaar Mienus VII, hij was ook jarenlang bestuurslid of voorzitter van de Floraliatuin, organiseerde daar het immense countryfestival van 1981 tot 2017 en zat vanaf 1985 in de gemeenteraad voor Gemeentebelangen, waarvan vier jaar fractievoorzitter. En Nelly hem maar supporteren. Oh ja, en voor hun vier kinderen zorgen natuurlijk. “Toen wij trouwden in 1962 moest ik stoppen met werken, zo ging dat toen”, zegt ze. “Het had ook financiële voordelen om te trouwen en nee, dat was niet de enige reden,” lacht ze.

Knutselen

Theo begon vijf dagen daarna zijn carrière bij de marechaussee en het echtpaar ging in Roosendaal wonen. De eerste twee kinderen werden er geboren. Hij bleef er zeven jaar, maar haalde intussen zijn politiediploma. “In 1965 solliciteerde ik in Oosterhout en toen zijn we hier komen wonen. Hier werden nog twee kinderen geboren. De eerste jaren woonden we in Oosterheide, later zijn we naar de Zandheuvel verhuisd en hebben daar jarenlang gewoond. Ik mis dat huis nog steeds, vooral omdat ik er een knutselruimte had. En je hebt hier wat minder ‘samenhang’ dan daar, maar verder geen klagen hoor.”

Fietsen

Kennelijk heb je, als je bij de politie werkt, een heleboel tijd over. Er zijn zelfs hele klus-ploegen, agenten die in hun vrije tijd hele verbouwingen doen. “Daar heb ik nooit aan meegewerkt, ik vind dat dat niet kan”, zegt hij. Kijk, dat zijn mensen met hele gezonde principes. Dat hun familie redelijk bekend staat in het wielerwereldje komt niet door hen. “Onze oudste zoon won een keer een racefiets bij een loterij en daar is dat begonnen. Op enig moment fietsten onze drie zoons, terwijl onze dochter hardliep. Wel gingen we vaak met hen mee als ze weer naar Frankrijk of Italië wilden. Wij maakten daar dan onze vakantie van.”

Ze zitten elkaar tijdens het gesprek op een hele vrolijke manier te plagen, een teken van ‘houden van’ en dat doen ze dus al 61 jaar. “Ons feest hebben we dus vorig jaar in twee etappes gevierd. Eerst hier op de galerij voor familie en buren. Onze kinderen hadden de galerij feestelijk aangekleed. Een week later hebben we het gevierd bij de Kloek, natuurlijk ook met de familie en met vrienden.” Een grote familiefoto met kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen heeft een prominente plek aan de muur van hun appartement. “Jammer genoeg konden er twee kleinkinderen niet bij zijn.” Hoezo familiemensen!

evr

(foto Casper van Aggelen)