Nee, van verandering houdt het Oranje Comité niet zo, want al zowat 25 jaar is er aan de dodenherdenking niks veranderd. Nou is dat natuurlijk ook niet persé nodig, maar het zou gewoon wel eens goed zijn, ook om meer mensen ervoor te interesseren. Hoewel, het was eigenlijk loeidruk maandagavond. Of dat ook komt doordat er op de wereld zoveel oorlogsellende is weten we niet, maar het zal er zeker mee te maken hebben. Eigenlijk is het dus meteen een soort van stil protest.

Dus was er de stille tocht, werd er gezongen door de Nachtegalen en het Oosterheidekoor, speelde de harmonie, werd er twee minuten stilte in acht genomen, was er de trompet, werd het Wilhelmus gespeeld en werden er kransen gelegd door onder andere de burgemeester en de Vereniging van de 1e Poolse Pantserdivisie. De burgemeester maakte het wat concreter, door in zijn toespraak te putten uit de verhalen van drie dames die op hun manier vreselijke herinneringen hebben aan de Tweede Wereldoorlog en door bijvoorbeeld de namen te noemen van o.a. Ilse Boer en pater Kerssemaker, die door de Duitsers werden omgebracht.

Tenslotte liep iedereen langs het monument als teken van eerbetoon aan heen die sneuvelden.

evr

(foto’s Casper van Aggelen)