In de gemeenschappelijke huiskamer van verpleeghuis Lâle Buurstede klonk getimmer en geboor. Eind november werd eindelijk de keuken geïnstalleerd. De nieuwe afdeling is al op 14 november geopend met plek voor 17 nieuwe bewoners van Turkse afkomst. Relatiemanager Seda Arslan is blij als ze straks de gemeenschappelijke keuken in gebruik kunnen nemen. “Dan kunnen we samen koken.” Een belangrijke bezigheid in de Turkse cultuur.

In Lâle Buurstede zijn door zorgorganisatie Egala Zorg drie woongroepen gerealiseerd speciaal voor bewoners van Turkse afkomst.

In goede handen

Een tijdelijke oplossing, want over een jaar of drie gaan ze naar het nieuwe zorgcomplex dat in Breda wordt gebouwd. Lâle is uniek in het bieden van cultuurspecifieke zorg aan Turkse Nederlanders. Er verbleven al 33 bewoners en nu zijn er nog 17 nieuwe plekken bijgekomen. De zorgappartementen zijn bestemd voor bewoners die langdurig zorg nodig hebben, de meesten van hen lijden aan dementie. “In de Turkse gemeenschap is het gebruikelijk dat familieleden voor hun ouderen blijven zorgen,” vertelde relatiemanager Arslan. Dat doen ze met veel liefde. “Maar zorgen voor iemand met dementie is heel zwaar. En de cijfers liegen er niet om: 1 op de 3 migranten wordt door dementie getroffen. Het is fijn als de familie weet dat hun naasten bij ons in goede handen zijn.”

Tulp

Alles komt samen in het woord lâle dat tulp betekent in het Turks. Die tulp kwam ooit vanuit Turkije naar Nederland. Net zoals de eerste generatie Turkse gastarbeiders die in de jaren ’60 hierheen kwam. Toen was er een groot arbeidstekort in Nederland. “Onze opa’s en oma’s hebben veel geïnvesteerd in Nederland. Het is mooi als wij nu voor hen kunnen zorgen.” Waarom hebben deze ouderen cultuurspecifieke zorg nodig? “Voor mensen met dementie is het heel belangrijk dat ze in een vertrouwde omgeving wonen. Met hun moedertaal en gerechten, geuren en klanken waar zij zich veilig bij voelen. Dat bieden wij hun bij Lâle.”

Als opleider leert Seda Arslan de medewerkers van Lâle over de omgang met bewoners. “Zo worden onze bewoners niet aangesproken als mevrouw of meneer, maar als Teyze (tante) of Amca (oom).” Die nuances maken het verschil. “Veel van onze medewerkers spreken Turks of hebben Turkse woorden geleerd.” De huiselijke woonkamer is ingericht zoals thuis. Er hangen kleden aan de muren en de Turkse tv-zender staat op.

Net als in andere verpleeghuizen worden volop activiteiten georganiseerd. Maar dan geen bingo, maar muziekactiviteiten met Turkse muziek of een hennafeest voor vrouwen. “Een keer per week komt de imam. Dan kunnen bewoners koranverzen met hem opzeggen.” Die teksten kennen ze vaak nog uit het hoofd. “We gaan ook samen koken,” zegt Arslan. Zoals gevulde paprika’s of asure, een culinair Turks gerecht. Sommige ouderen eten van oudsher zittend op de grond. “Bij ons kan dat allemaal.”

CC