Het begon met de wens van Hugo Tempelman om na zijn studie medicijnen in Nijmegen in de praktijk meer te weten te komen over tropische ziekten. Eerder al waren hij en zijn vrouw met de auto naar Afrika gereden als huwelijksreis. “In Nederland is alles enorm goed geregeld, ik was op zoek naar meer uitdaging.” Het werd dus Afrika, begin jaren 90. Aanvankelijk werd hij zelfs assistent-staatssecretaris, maar al snel kwam hij erachter dat politiek niet zijn ambitie was. Hij trof een gemeenschap aan van 150.000 mensen waar geen enkele zorgvoorziening was. “Ik heb met mijn vrouw overlegd: zullen we daar iets aan gaan doen? Ik ben naar de bank gegaan, heb een tweede hypotheek op mijn huis genomen, 60.000 stenen gekocht bij de lokale gemeenschap en een kliniek gebouwd.”

Het Ndlovu Youth Choir speelde en zong vorige week twee keer de Bussel plat. Achter dat koor schuilt echter een heleboel narigheid. “Hier staan ze enorm te genieten, maar thuis is het gewoon weer water sjouwen en armoe”, aldus Tempelman. “Hun trieste achtergrond kan werk bieden aan zeker tien psychologen.”

Knoflook

De focus lag helemaal op de bestrijding van aids en die strijd is nog lang niet gewonnen. Maar gaandeweg ging het ook breder, kansarme kinderen een bestaan geven. Alle projecten gaan onder de naam Ndlovu. In 2004 ontmoette hij voor het eerst Rens Joosen daar en die besloot om Tempelman financieel te gaan helpen via zijn foundation. Het gezondheidscentrum in Elandshoorn in de provincie Limpopo begon net te lopen toen de aantallen hiv-besmettingen in Zuid-Afrika sterk begonnen te stijgen. In Westerse landen waren toen de eerste succesvolle geneesmiddelen beschikbaar gekomen. Maar Tempelman en zijn collega's stonden met lege handen. “En de toenmalige president Mbeki ontkende het probleem. Die beweerde dat je het kon behandelen met olijfolie, knoflook en rode bietjes. Het was om razend van te worden.”

Stenen

Tempelman is nu nog slechts ‘ambassadeur’ van Ndlovu. “De directie is wat zakelijker geworden en dat is ook nodig. Bij mij speelde vooral de passie om daar te helpen. De hulp die we verlenen vraagt ook om een commerciële, zakelijke aanpak. Zo hebben we een steenfabriek gebouwd die helemaal wordt bemand door mensen met het syndroom van Down. Die stenen worden ook gewoon verkocht hè. Maar ook kregen we het voor elkaar om een van de koorleden zijn vrachtwagenrijbewijs te laten halen, een meisje wou een kapsalon beginnen en die draait inmiddels tien jaar. De leden van het koor worden ook betaald per repetitie en per optreden. Heel pragmatisch en dat is waar ik van hou.”

De Rens Joosen Foundation is er natuurlijk ook nog steeds. Rens Joosen: “Vroeger bezochten we ook scholen, maar dat is steeds moeilijker geworden. We zijn ontzettend blij met wat ze voor ons hebben gedaan, maar we richten ons nu via ons netwerk op grote sponsoren. Die bieden wij een concreet project aan en ja, dat werkt gelukkig prima. Denk aan die steenfabriek, vrachtwagens en chauffeurs daarvoor, de opleiding van leraren en verpleegkundigen.”

Zo’n project adopteren of gewoon doneren kan natuurlijk altijd. “We staan in nauw contact met de opvolger van Hugo, bereiden de presentatie voor inclusief het financieel plaatje natuurlijk. En dan is het duimen geblazen. Tot nu toe met succes.” Meer weten? info@rensjoosenfoundation.nl. Rekeningnr: NL81 RABO 0113988923

evr