Kan je nog worden verrast in een bos waar je wekelijks komt? Jazeker wel. Laat dat maar over aan de IVN-gidsen. Afgelopen zaterdag organiseerde de IVN een wandeling op de Vrachelse Heide. Zelfs het leger was present op deze mooie dag. Uiteindelijk kwamen er zo’n 45 natuurliefhebbers die zich verzamelden op de tjokvolle parkeerplaats bij Woods aan de Veekestraat

Want het was een heerlijk lente-achtige zaterdag, dus veel volk in het populaire bos. Dat waren niet alleen de gebruikelijke gezinnen, mountainbikers, hardlopers en honden of paarden met hun baasjes. Zelfs een colonne legervoertuigen trok de Vrachelse Heide op voor een oefening. Nu de geopolitieke spanningen oplopen en zelfs onze vorstin in Breda een opleiding tot reservist is begonnen, moet er vaker geoefend worden. En dat mag hier in Oosterhout, want het gebied van 149 ha groot is eigendom van Defensie. Te gast op hun terrein namen we de dieselluchten maar voor lief.

Er werden drie wandelgroepen gemaakt en wij vertrokken met gids Rinus. Omdat het een bosgebied is met smalle kronkelpaden, is het best lastig om je te oriënteren. Het heet niet voor niets het verdwaalbos. Ook de legervoertuigen hadden er last van. Ze waren een verkeerd pad ingereden en moesten keren langs ons wandelaarsgroepje. Een interessant schouwspel, waardoor bij de mannelijke deelnemers weer herinneringen aan hun diensttijd opborrelden.

Stuifduin

Gids Rinus vertelde over het ontstaan van het gebied. Het is natuurlijk verwarrend dat er op de Vrachelse Heide geen heideplant meer te vinden is. Nou ja, onderweg zagen we toevallig nog een paar aangewaaide struikjes. Eeuwen geleden was het een enorm heidegebied. Grazende schapen peuzelden de smakelijke heidetopjes en andere plantjes op en zo overwoekerde de heide het land. Toen de mens de bomen omhakten voor bouwmaterialen, werd het een schraal gebied. Daar ontstonden kale zandvlaktes en het stuifduin was een feit. Dat er daarvan nog een reepje zandbak gebleven is, vinden we nu prachtig, want je waant je in de duinen. In Vrachelen-Noord noemden ze zelfs een straat naar dit Stuifduin. Maar in de 18e eeuw dreigden de akkers te verstuiven en werd het gebied herbebost. Omstreeks 1900 nam Staatsbosbeheer het over en werd het gebied waterwingebied.

De legervoertuigen hadden ondertussen wegwijzers langs hun route geplaatst. Die zouden niet meer verdwalen. Opeens stond er zelfs een heus kampement. Vooral de jeugdige deelnemers vonden het machtig interessant. En dat allemaal vlakbij het gebied waar zo’n 400 jaar geleden ook legerbevelhebber Spinola vertoefde nadat hij met zijn Spaanse troepen eerst Breda belegerd had.

Van de gids kregen we nog uitleg over de Amerikaanse en grote eik en zagen we rode eikels met een antivrieslaagje. Ook liepen we naar de schietbaan van de Bescherming Bevolking die er langs de beuken oefende tegen het rode gevaar. Al met al werd het een wandeling met een (leger)groen tintje.

De volgende dag was het militaire kampement weer verdwenen. Behalve trucksporen waren er geen sporen achtergebleven. Daar kunnen andere dagjesmensen een voorbeeld aan nemen. Ook alle wegwijzers waren weg. Nu is het weer opletten dat je niet verdwaalt.

CC