Geen poeha of dikdoenerij en als je dat wel van plan bent lig je er in no time uit, ook al ben je vrijwilliger. Maar dat is nou juist wat Paaspop Den Hout elk jaar weer tot zo’n geweldig ontspannen feest maakt. Iedereen weet wat hem te doen staat en er komt geen lelijk gezicht bij, wel serieuze gezichten. Want er moet gewerkt worden en dat kunnen ze in Den Hout. Bovendien kunnen ze er een beroep doen op de diensten van tal van plaatsgenoten.

Even voor uw beeldvorming, dit is de dagvoorraad van de catering van Vermeulen: 1.100 kilo nasi en saté, 2.000 tosti’s, 2.000 frikandellen, 500 kilo pasta en 600 kilo friet. Dat dus twee keer. Een enorme klus dus. Oh ja, en in de artiestenfoyer natuurlijk ook een buffet. Over de drankvoorraad zullen we het maar niet hebben, maar er staat een volle tankwagen van de brouwerij.

Taal

Zaterdag begon miezerig en de WC Experience die ik ooit een soort van slap aftreksel noemde van Bertus Staigerpaip. Niks is echter minder waar en bij deze is dat recht gezet. Kan Patrick Marcelissen ook weer slapen. De mannen wensen elkaar voordat ze het podium op gaan ‘veel plezier’ en dat hebben ze en dat komt ook meteen over. Taal is iets wat de familie Marcelissen op de een of andere manier bindt, want Patrick is de broer van onze columnist Andy en neef Sjoerd schrijft voor BN/De Stem. Hoe dat zo is gekomen kon Patrick niet zeggen. Tal van hits van de band werden voluit meegebruld, van ‘D’n die van d’n dieje’ tot de Solex natuurlijk. Betere opwarmer is ondenkbaar.

Rustpunt

Nieuw is een café op het binnenplein. Daar twee deejays, afgewisseld met Hard2Get. Die band vult hun sets eigenlijk met een medley van stevige top 2000-hits, lekker energiek. De muziek die de deejays draaien was voor ondergetekende totaal onbekend. Gevraagd aan een dame die alles mee stond te zingen waar die muziek vandaan komt? “Joh, die is al zo oud.” Waarvoor mevrouw bedankt is, want het zet mijn leeftijd zo lekker in het zonnetje. Je wordt ouder papa, maar dat draaiden ze niet. Wel scheen inmiddels een waterig zonnetje en waren de trucs van Antoon uitgepakt en dat 20-jarig jochie zette de tent met zijn band nogmaals op z’n kop. Maar playbackte hij nou? Mart Hoogkamer is meer van het ‘levenslied’, maar ook dat past mooi in de programmering, soort van rustpuntje.

Standby

Tuurlijk, soms komt de gedachte best wel even boven van ‘domme muziek voor hoger opgeleiden’. Maar die muziek is een heerlijke uitlaatklep voor enorm veel mensen en dat is hen natuurlijk behoorlijk gegund. En met wat bier achter de kiezen is het nog heel best te pruimen ook omdat je dan toch op een soort standby komt. Ik bedoel mar: Als je deejay Onslow in het café alleen maar truckersliedjes (vlam in de pijp en zo) hoort (en ziet …) draaien en de hele tent staat op z’n kop, is er dan nog sprake van ‘toerekeningsvatbaarheid’?! Dat is carnaval, nier meer en niet minder.

Wulps

Emma Heesters had geen band bij zich maar wel twee danseressen. En dat leidde bij vooral de wat oudere mannen tot een heleboel gejoel als er weer eens wulpse pasjes ten tonele werden gebracht.

Wat daarna gebeurde was weer een nieuwtje. Het was tijd voor de Kroegenmedley en twee zangerds met heel veel vibrato (da’s de ‘snik’ hè) kwamen door de zaal op een rijdende bar. Fraai gezicht en de 3500-koppige menigte ging er met plezier voor opzij. Je kon ook merken dat het NL-talige (want dat was het) de meeste mensen naar het restaurant. En neemt u van mij aan: Dat is daar een heksenketel in de keuken en heel hard werken.

Kraantje Pappie en de Dirty Daddies mochten het feest in de grote tent afsluiten. Ronald Knipscheer en zijn immense vrijwilligersploeg mogen zich andermaal met een gerust hart op hun borst slaan. Punt is alleen dat ze daar geen van allen het type voor zijn. Geen minpuntje te ontdekken dan? Ja, dat de pers geen eigen kleedkamer heeft. Wedden dat ze daar volgend jaar iets smerigs op bedacht hebben!

evr

(foto’s Casper van Aggelen)