De Ramadan loopt dit jaar deels gelijk met de katholieke Vastenperiode, om maar weer aan te geven dat tussen culturen vooral veel overeenkomsten zitten, meer dan verschillen. Tijdens de Ramadan echter wordt er overdag niet gegeten of gedronken, iets wat daarom pas na zonsondergang gebeurt. Zo’n avondmaaltijd, de iftar, wordt met regelmaat met familie en vrienden genoten en duurt best een tijdje, omdat je met een lege maag niet te vlug moet eten. Tja, leg dat allemaal maar eens uit aan je klasgenoten als je in groep vijf zit…

Geen probleem, bedachten twee leerlingen uit groep 5 van SBO De Wissel, Ali Avci en Abdullah Al-Nawah. Het leek ze een mooi en gezellig plan om voor de Ramadan iets te organiseren. Zo kwamen ze op het idee die iftar eens op school samen met hun klas- en schoolgenoten te genieten, omdat er zoveel leerlingen zitten die toch allemaal na zonsondergang pas gaan eten in deze tijd. Daarnaast vonden ze het ook een mooie gedachte niet-vastende leerlingen mee te laten delen in de sfeer en smakelijkheid van zo’n maaltijd.

Zo gezegd…

De juf van de jongens, Marcella Montée, heeft de microfoon en vertelt over het tot stand komen van deze avond, terwijl beide leerlingen trots en ook wel een beetje beduusd staan te kijken naar alle aanwezigen. ‘We dachten ‘we gooien het initiatief in de groep en we zien wel hoeveel mensen er bij ons aan willen sluiten’. We zouden al blij zijn als er een aantal mensen komen.’ Het is echter ontzettend druk in de bibliotheekruimte van De Wissel, die speciaal voor vanavond door leerlingen en leerkrachten is omgebouwd tot een dinerzaal. Elk kind heeft een ouder of verzorger meegenomen en een aantal van de leerkrachten bracht een van hun kinderen mee. Er zijn ruim honderd gasten aangeschoven. Een van de andere juffen is onder de indruk ‘Het doet je echt wat als je ziet hoeveel ouders, leerlingen en ook collega’s hier vanavond zijn.’

Eten verbindt

‘We hadden gevraagd een hapje mee te nemen…’ Ali en Abdullah grinniken terwijl juf Marcella wijst op de tafels in overvloed gevuld met gerechten en gerechtjes, ‘Als je met honger naar huis gaat, dan heb je zelf iets laten liggen…’ Het is nog even wachten, want de zon gaat deze avond om kwart voor zeven onder, maar voor deze gelegenheid mogen er vast bordjes gevuld worden. Monteé verzoekt de mee-eters wel nog te wachten tot het moment van zonsondergang. Dat lijkt met name voor een aantal van de niet-vastende kinderen wel een uitdaging, want het ziet er allemaal wel heel lekker uit, maar er wordt natuurlijk gewoon gewacht tot het hemellicht de pannen er oplegt. Om het officieel te maken klinkt voor de maaltijd nog een oproep tot het avondgebed, de maghrib. Daarna gaan de gasten, met uiteenlopende culturele en religieuze achtergronden, met elkaar aan tafel voor een avond die staat voor verbinding, gezelligheid en samen eten. Allemaal bedacht door twee gastjes van elk negen jaar. Op zulke initiatieven en zulke kinderen mogen we hier in Oosterhout wel ontzettend trots zijn. De twee initiatiefnemers, Ali en Abdullah, sluiten, voor ze zelf ook lekker aan tafel gaan, de opening samen in dankbaarheid af ‘Dankjewel allemaal, dat jullie er zijn.’

R.