Ze was min of meer de hoffotograaf van de Norbertinessen, er ging geen gelegenheid voorbij of ze had haar camera paraat. Dat was al vanaf het begin van de jaren 70. Maar daar ging enorm veel aan vooraf, want uiteindelijk werd ze 95 jaar. Ze maakte de tijd nog mee dat het klooster min of meer hermetisch gesloten was voor de buitenwereld èn voor de zusters zelf. Woensdag 10 juni overleed ze.

Zuster Mathilde Eulalie (Dorothea) Herwegh werd geboren in Breda op 17 augustus 1930. Op 24-jarige leeftijd trok ze in bij de Orde van Norbertinessen in Sint-Catharinadal. Haar vader had haar er tot die tijd van willen weerhouden. Ze legde de geloften af in 1956. Ze zou als verpleegster in het toenmalige Ignatiusziekenhuis (nu Amphia) beroepsmatig contact hebben gekregen met priorin Elisabeth Janssens, die haar overhaalde naar Sint-Catharinadal te komen. Ze studeerde vervolgens twee jaar aan de Academie voor Beeldende Kunsten Sint-Joost.

Zilveren Anjer

Met die vergaarde kennis kon ze aan de slag in het kunstatelier van Janssens. Samen gaven ze jarenlang leiding aan het atelier. Samen met de andere zusters pakte ze de restauratie op van antieke boeken hetgeen haar enige tijd wereldbekendheid gaf. Allerlei particulieren en instellingen lieten hun boeken door hen restaureren. Onder die werken bevonden zich Bijbels, motetboeken, schriften op perkament etc., zoals uit de Abdij Lilbosch te Pey. Om aan de vraag te kunnen voldoen werd een speciaal apparaat ontworpen en in elkaar gezet voor het scheppen van papier, het bevestigen van papier en het op kleur brengen; alles in één handeling. Voor haar werk op dat gebied kreeg ze in 1977 de Zilveren Anjer opgespeld door Prins Bernhard; ze droeg die op aan al haar medewerkers. Voor het overige leefde Dorothea grotendeels in de anonimiteit.

Naar buiten

De wereld is inmiddels behoorlijk veranderd. Slotzusters konden maar zelden bezoek ontvangen en ook dan waren zij van dit bezoek gescheiden door een tralievenster. Zij mochten het kloosterslot nimmer verlaten. Daar is dus amper nog sprake van. Voor wie weet wat er allemaal op het Catharinadal wordt en werd georganiseerd (denk alleen maar aan de Biënnales, de wijngaard met al zijn vrijwilligers, de lunches, het wijngilde, het gastenverblijf, het restaurant, de winkel) zal dat duidelijk zijn. En ook gaan de zusters zelf ook naar buiten bij belangrijke gebeurtenissen. De maatschappij verandert en de zusters gaan daar (deels) gewoon in mee. Maar ze blijven ook trouw aan zichzelf en hun idealen.

En jazeker, je kon met haar lachen en ze was gezellig aanwezig. Enige ondeugendheid was haar niet vreemd. Zuster Mechtild: “Maar voor haar was onze gemeenschap het aller belangrijkst.” Zuster Dorothea wordt morgen (donderdag 18 juni) begraven.

evr

(foto Casper van Aggelen)