Vrijdagavond 19 juni stak iemand niet alleen de waterleiding kapot (mooi spektakel trouwens) maar kwam het water ook met bakken uit de hemel. Daarboven dachten ze zeker dat dat de bedoeling was. De voorstelling was zo goed als uitverkocht, maar werd drie kwartier stilgelegd om te schuilen, maar ook vanwege de veiligheid, want het bliksemde en hagelde behoorlijk. Ook dat is openluchttheater natuurlijk.

Ton Biemans schreef de tekst, Wim Hendriks regisseerde. Daar achter natuurlijk een legertje aan grimeurs, kostuummakers, decorbouwers en ander goei volk, want er gaat een boel aan vooraf hoor.

CoCobar

Het verhaal draait om een aantal vaste bewoners van de camping, waarvan er een paar al 40 jaar in hun chaletje wonen. Natuurlijk vraagt de beheerder om huurverhoging en ook komen er een paar nieuwe bewoners. Tijdelijk weliswaar, want haar beautysalon in de stad is in de fik gestoken. Maar het draait allemaal om een tas, een tas die ernstig verborgen moet blijven. Drugs natuurlijk en opa en oma zitten volop in die handel. Maar ook de nieuwe bewoners zijn actief in dat wereldje, dat brandje was er niet voor niets geweest. Een ambtenaar van de gemeente komt de bewoners waarschuwen over het fenomeen ‘permanente bewoning’. Zij wordt herkend door een van de bewoners en blijkt zelf ook wel eens te gebruiken, in de CoCobar.

De spelers hebben namen als Kien, Zuur, Piek, Raaf en Slof. De glittertasjes, panterprint en glimmende laarsjes ontbreken niet (miste ik nou een trainingspak?), het is de campingoutfit die helemaal klopte … op sommige campings wel te verstaan.

De chaletjes waren prachtig, die decorploeg is elk jaar weer enorm knap bezig en alleen al daarvoor zou je een keer moeten gaan kijken. Zij bouwen ook de stunts, zoals die kapotte waterleiding. Later zal de hele boel in de hens gaan. Niet echt natuurlijk, maar het drugswereldje kijkt niet op een dode of meer of minder.

Goed, het duurde een behoorlijke poos (een uur tot de pauze) voordat het verhaal echt tot leven kwam, maar een klucht werd het nergens. En, oh ja, de verstaanbaarheid is soms gewoon niet goed en zeker niet van sommige spelers. Velen zitten een aardig eind van het podium en velen zijn ook senior. Daar zou wat meer rekening mee moeten worden gehouden.

Boem

Waar dat kind in dat grafje in de tuin van opa en oma opeens vandaan kwam was veel mensen niet echt duidelijk. Het blijkt een kind van henzelf geweest, maar oma heeft het al lang weg laten halen daar zonder dat opa het wist.

Inmiddels is de eigenaresse van die beautysalon aan het proberen om opa en oma uit ‘de handel’ te werken. Het blijkt ook dat zij zelf haar eigen toko in de fik heeft gestoken. Opa en oma weigeren, waarop die mevrouw het hele park in de hens zet.

Daarna laait de discussie over dat gestorven kindje tussen opa en oma weer op en ook zoonlief vindt dat pa niet zo moet zeuren na 40 jaar. Opa haalt binnen een pistool. “Als hier nou godverdomme nog één iemand zijn mond open doet schiet ik hem kapot”, roept hij. “Je mag niet vloeken”, aldus zijn kleinzoon die bij zijn vriend op het dak is geklommen. Opa schiet en zijn eigen kleinzoon tuimelt naar beneden. Einde verhaal.

Laatste

Voor schrijver en speler Ton Biemans (opa) was het de allerlaatste keer dat hij meedeed. “Na 55 producties kan het wel”, appte hij. Daar komen we later in dit weekblad op terug, want dat is meer dan het vermelden waard.

De laatste vier voorstellingen waren zo goed als uitverkocht, niks te mopperen dus. Het stuk is actueel en lekker kneuterig tegelijk, dat schreven we al eerder. De burgemeester kwam ook kijken en kreeg min of meer een praktijkles voorgeschoteld over ondermijning en zulke dingen. Het openlucht mag zich gerust rijk rekenen met een geweldige club acteurs en actrices. Welk stuk er ook uit de kast komt, het is altijd meer dan de moeite waard, ook al vanwege de oergezellige nazit.

evr

(foto’s Casper van Aggelen)