Stond Zoldertejater een paar weken geleden nog met een lange voorstelling in de Bussel, afgelopen zaterdag was de beurt aan een selectie uit de spelersgroep. Deze bracht een toneelstuk geschreven en geregisseerd door Lindy Nijhuis (ergens begin twintig), da’s er een uit de eigen geledingen van Zoldertejater.

Nijhuis debuteerde als schrijfster en regisseur van ‘Over leven’ met een indringend verhaal, dat allerminst een gemakkelijke of voor de hand liggende keuze voor een voorstelling in de Pannenhoef leek. Het verhaal, dat behoorlijk leunde op dat van Jaques Vriens’ ‘Achtste groepers huilen niet’, vertelde in drie kwartier hoe puber Vera (Marli Janssen) een tamelijk zorgeloze spring-in-‘t-veld, gediagnosticeerd wordt met leukemie en hoe zij daarmee omgaat. Naast het leven van de protagonist staan ook die van haar ouders en vrienden op zijn kop. Naar het einde toe werd duidelijk dat Vera het niet van haar ziekte ging winnen, iets wat stukje bij beetje voelbaar gemaakt werd door een over het algemeen sterk spelende cast.

Hollen en stilstaan

Met een speeltijd van drie kwartier zat de vaart er goed in. Wellicht een beetje te veel. De beleving van de toeschouwers was waarschijnlijk sterker geweest wanneer er op een aantal momenten iets meer tijd en rust genomen was de situaties uit te spelen. Ook de snelheid in sommige dialogen lag hoog, waardoor de lading niet altijd de aandacht kreeg die ze verdienden.

Met een stuk of twaalf changementen en de beperkte (backstage)ruimte van het zaaltje in de Pannehoef was het soms hollen, passen en meten om alle rekwisieten op tijd op de juiste plaats te krijgen, wat in contrast stond met de lading van het stuk. Wellicht een bewust ingezet contrast, want de twee keer tjokvolle Pannehoefzaal kreeg geen lichte kost voorgeschoteld. Dat Nijhuis overigens talent voor regie heeft, werd heel duidelijk doordat ze al dat gechangeer in goede banen geleid kreeg.

Geloofwaardig

Daarnaast zaten de acteurs er goed in. Met name hoofdrolspeelster Vera en haar moeder (Joyce Buter) doorleefden hun pijnlijke lotgevallen zeer geloofwaardig en zonder een greintje overacting, iets wat bij dergelijke intense scenes zelfs onder beroepsacteurs geen gegeven is. De jeugdleden die de omringende vriendenclub speelden, stonden hun zieke vriendin krachtig bij en zorgden tussendoor voor wat luchtigheid, welkom voor de zieke, maar ook voor het publiek: er waren best wat toeschouwers die aan één pakje tissues niet genoeg hadden. Dat laatste liet maar zien dat de cast, met regisseur Nijhuis voorop, gezamenlijk een indringend en sterk stuk neer wisten te zetten.

R.