We beginnen met het feit dat er gewoon goed werd gespeeld door de leden van Link, die zaterdag en zondag in de Bussel het stuk ‘Gebroken ijs’ speelden van Haye van der Heyden. Regisseur Hans van Rijsewijk had er de ‘zweep’ goed onder, maar had de tekst ook nog wel een zwieper kunnen geven. Daarover verder meer.

‘Een warme en herkenbare komedie met een scherp randje’, aldus de flyer. Het verhaal speelt zich af op een cruiseschip, waar passagiers worden geconfronteerd met de vraag of het ooit te laat is om van koers te veranderen. Deze voorstelling biedt een riskante ontdekkingstocht naar liefde, relaties en nieuwe kansen in de laatste fase van het leven.

De kracht van Gebroken IJs zit in de combinatie van humor en emotie. Terwijl het verhaal het hart raakt, ontketent het ook een lach en biedt het stiekem inspiratie. Dimitri Verhulst had het kunnen schrijven, die heeft ook altijd van die dubbele bodems.

Leegte

Het gaat dus om drie oudere dames, twee heren, een ober en de dochter van een van die dames. Ze zijn op cruise langs Noorwegen en de verveling, de enorme leegte in de hersenpannen is onvermijdelijk. De een is al acht keer gescheiden, de ander heeft met al zijn geld niks beters te doen en weer iemand is haar geld aan het opmaken omdat ze niet lang meer te leven heeft. Maar langzaam ontstaan er een soort van relaties tussen enkele koppels. Het ijs in de titel gaat dus over de relaties, die langzaam ontstaan. Nergens gaat het over Noorwegen, het gaat alleen maar over elkaar. Uiteindelijk besluit de eenzame rijkaard gewoon het schip te kopen in de hoop dat iedereen aan boord zal blijven.

Traag

De personages zijn levendig en herkenbaar, zoveel is zeker. Er werd met overtuiging gespeeld, of het nu aan een overhitte dame ging of over een dementerende rijkaard. En ja, soms kon je heerlijk lachen. Ondergetekende zat vlakbij een nogal zwaarlijvige man die ook heel vaak lachte. Hadden we meteen de deining van het schip er gratis bij. Verder was het decor eenvoudig maar functioneel. Maar soms werd het allemaal wel heel langdradig, ging het allemaal gewoon traag. Als de tekst wat grondiger was aangepakt (want er was al in gesneden door Van Rijsewijk) had het stuk het gewoon zonder pauze kunnen doen.

Neemt niet weg dat de cast een lekkere voorstelling neerzette. Of het allemaal herkenbaar was ligt natuurlijk grotendeels aan je eigen omstandigheden. Zaterdag was de zaal nog half leeg, zondagmiddag was dat stukken beter.

evr