Nee, met z’n velen zijn ze niet meer en dat worden er nog minder, want dirigent Rudi Oomen (85) en zijn broer Steven (90) werden woensdag in Moya uitgezwaaid. Maar dat werd dan ook gedaan met grote eer, want het publiek kreeg een retrospectief te horen uit het hele repertoire van de Schola Cantorum Oosterhout, zoals de club officieel heet.

En dat repertoire is in het Latijn, dat begrijpt u wellicht. Eenstemmig ook en er zijn mensen die daar van houden, zeker weten. Het doet denken aan de nachtmis van de Benedictijnen in de Paulusabdij. Daar moest je ooit vroeg bij zijn, want dat leek op die Mattheus Passion in Naarden, soms al jaren tevoren uitverkocht.

Het koor had de hulp ingeroepen van o.a. Ton Linders voor de fraaie animaties die op een groot scherm (maar ook op het plafond) werden geprojecteerd en het verhaal van het leven van Adam en Eva tot en met Sinterklaas vertelden. Daar tussenin het leven van Jezus natuurlijk. Toon Oomen was er voor de percussie, Antoine Trommelen speelde saxofoon, Fred Brouwer verzorgde de boventonen en Martine Huijbregts vertelde niet alleen, ze zong ook nog.

De omgeving (nog niet zo lang gelden een kerk hè) zat als gegoten en je moet met plezier misdienaar zijn geweest of zelfs op het seminarie hebben gezeten en daar goeie herinneringen aan hebben. Geweldig natuurlijk, als je op die manier dat gevoel ook nog een fraai staartje kunt geven.

Is het meditatief? Voor veel van de bezoekers van het concert wel, maar daar heeft iedereen een ander gevoel bij. Wynton Marsalis kan dat ook zijn en ja hoor, smaken verschillen nou eenmaal. Het geheel zat prima in elkaar en de gebroeders Oomen kunnen met trots terug kijken op 137 jaar Schola. Bloemen en een dik applaus waren terecht hun deel.

evr

(foto’s Casper van Aggelen)