In het Kanton van 29 juni 1967 vonden we dit leuke artikel over een eindopvoering van de hoogste klas van de Sint Vincentiusschool aan de Zandheuvel. Zat u misschien in 1967 in de hoogste klas van deze school?Met de huidige musicals van de verschillende groepen 8 in deze periode een leuke terugblik dachten wij. Verleden en heden. Goede en Slechte tijden. Verhalen, herinneringen van toen en nu, willen wij opnieuw onder uw aandacht brengen. Wilt u reageren of bent u geïnteresseerd in de geschiedenis van Oosterhout, bezoekt u dan onze website: www.hkoosterhout.nl Alle verhalen uit de oude doos zijn letterlijk overgenomen uit oude Oosterhoutse weekbladen. Voor elk verhaal is de datum waarop het verhaal is geschreven vermeld.

De leerlingen van de hoogste klas van de St. Vincentius-jongensschool aan de Zandheuvel hebben, bij gelegenheid van een afscheidsavond, hun ouders verrast met een programma, waarbij de uitvoering van een compleet concert zeker het meest verrassende element vormde.

Het oudercomité van deze school heeft zich bijzonder beijverd deze avond tot 'n succes te maken; het wilde hiermede aantonen dat het comité er niet alleen is om enkele keren per jaar bijeen te komen om met de ouders en leraren over klas, school en kinderen te praten. De avond werd geopend met de H. Eucharistieviering, opgedragen met de ouders, bestuur en kinderen door de moderator van de school, de eerw. heer Garritsen. Een koortje van de jongens verzorgde de gezangen. Aanwezig waren tevens inspecteur R. L. Warnars, Mgr. v. Loon en Br. Stanislaus. Inspecteur Warnars en Br. Stanislaus hebben nog een woordje gesproken. Hierna ging men gezellig aan de koffietafel zitten. De hoofdschotel van de avond was zeker het "concert".

Een compleet concert, met werken uit de klassieke school zowel als van modern genre; werken van grootmeesters in de muziek, met name de strijkmuziek evenals werken, die momenteel volledig de belangstelling genieten vooral onder de jeugdigen.

Het idee was van het hoofd van de school de heer Groenendijk, die voortdurend zoekt naar wegen en middelen om zowel binnen het leerprogramma als daarbuiten de leerlingen in de gelegenheid te stellen hun aanleg voor en gerichtheid tot wat hij noemt „leren met de handen" te ontwikkelen en de zelfwerkzaamheid bij ieder van hen, ieder naar eigen aard en mogelijkheden te bevorderen. Persoonlijk begaafd met een grote belangstelling voor muziek en daaraan parend de kunde van houtbewerking op ieder gebied — zijn woning met meubilair van uitsluitend eigen vaardigheid is daarvan een zeer boeiend getuige — heeft hij zijn jongens zelf een volledig instrumentarium, strijk- zowel als blaas instrumenten en zelfs een complete vleugel, beschikbaar gesteld.

Het zijn alle wat men noemt „schijninstrumenten", maar ook van vrij kort nabij niet te onderscheiden van echte, zowel in vormgeving als zelfs in de kleur.

Vooral de vleugel is een staaltje van handvaardigheid, en zou in ieder woninginterieur als een voornaam meubelstuk goede sier maken.

Hij is er daarnaast volledig in geslaagd zijn jongens, 31 in totaal, enthousiast te maken voor zijn idee en wekenlang hebben zij alle zonder uitzondering vele uren besteed aan het instuderen van de muziek, die hen via een geluidsband werd gebracht. Ze zijn er dan deze avond ook metterdaad in geslaagd, en met welk een enthousiaste bijval van hun ouders, om, op ieder van de veelheid van instrumenten, welke alle een eigen bespeling vragen, de aan de muziek zuiver aangepaste schijnbewegingen zo uit te voeren, dat volledig de indruk werd gewekt als waren zij inderdaad de verzorgers van het concert.

Aan dit succes droeg zeker ook bij de zorg, die zij besteed hadden aan hun kleding. Het gelijke zwart en wit van alle leden van het orkest met aan het hoofd het gala van de orkestmeester maakten een tegelijk stemmige als plechtige indruk.

Het is bijna ongelooflijk met welk een overgave en toewijding deze jongens zijn opgegaan in dit meesterstukje van regie en fantasie. Het applaus na afloop was een verdiende bijval.