“Kijk papa, een vlag.” Zijn zoontje roept het vanuit de bijkeuken en Bram weet meteen hoe laat het is. Als de vlag in de lucht hangt, dan leeft het terrein weer. Dan is Paaspop begonnen, of in ieder geval: de opbouw.

Bram Bul moet erom lachen als hij het vertelt. Voor hem is het allang geen bijzonder moment meer en tegelijk juist wel. Al jaren is hij verantwoordelijk voor de pr en communicatie van het festival in Den Hout en hij weet precies wat er achter zo’n ogenschijnlijk simpel beeld schuilgaat.

Geen routine

“Die tentenbouwers zijn van Van Ham,” legt hij uit, “die komen hier al een jaar of vijftien.” Terwijl Bram op de donderdagavond een week voor het festival zijn verhaal vertelt, zijn de mannen van Van Ham al uren bezig. Palen uitmeten, spannen, alles precies op z’n plek krijgen. “Vanmiddag rond een uur of drie stonden de eerste palen omhoog”, zegt Bram. Het lijkt routine, maar dat is het niet. Achter de schermen groeit het terrein langzaam uit tot een klein dorp. Waar ’s middags nog alleen een grasveld ligt, lopen ’s avonds ineens vijftig, misschien wel zestig mensen rond. Vrijwilligers als vloerenleggers, technici. Iedereen met zijn eigen taak. “We leggen vanavond alle vloeren,” zegt Bram, “dat doen we zelf. Morgen komt de tentbouwer terug en dan gaan we echt bouwen.”

Die aanpak is niet altijd zo geweest. Een paar jaar geleden gooide slecht weer roet in het eten. “Toen heb ik gezegd: we moeten eerder beginnen. Op donderdag al een vloer op het veld, anders gaat alles kapot.” Het bleek een gouden greep. Sindsdien schuift de hele planning naar voren en ontstaat er meer rust in de week van het festival. En die rust is welkom, want Paaspop viert dit jaar zijn dertigste editie.

Corona

“Niet per se dertig jaar,” nuanceert Bram meteen, “we hebben natuurlijk twee coronajaren gehad. Maar we vieren de 30e editie. Voor de bezoekers.” Dat typeert het festival misschien wel het best: het draait hier minder om mijlpalen op papier en meer om wat mensen samen beleven. Die geschiedenis zit ook in het programma verweven. Acts van vroeger keren terug naar hun oorsprong. “WC Experience, Van Brenghe en Vijftakt spelen bijvoorbeeld in een kleinere tent, eigenlijk waar ze ooit begonnen zijn,” vertelt hij. “De WC doet dat op zaterdag echt met de hits van toen. Dertig jaar terug. Op zondag staan ze op ook het hoofdpodium.”

Het zijn keuzes die passen bij het jubileum, zonder dat het een nostalgisch feestje wordt. Want tegelijk wordt er ook vernieuwd, letterlijk. “We hebben de hele huisstijl aangepakt. Het was altijd zwart-geel, zwart-wit. Nu is het veel kleurrijker.” Niet alleen buiten, maar ook binnen verandert er van alles: een nieuwe entree, vernieuwde barren, een uitgebreidere foodzone. Het zijn details die bezoekers misschien niet allemaal bewust zien, maar die wel bepalen hoe het festival voelt.

Achter die beleving schuilt een enorme organisatie. Alleen al bij de bars staan tientallen mensen. Hij somt het bijna achteloos op, maar het zijn serieuze aantallen. En dan heeft hij het nog niet eens over de technische ploegen, de backstagecrew en de mensen bij de ingang.

Headliner

Opvallend dit jaar: er is geen uitgesproken headliner. Geen ene grote naam die alles draagt. “Dat hebben we bewust niet gedaan,” legt Bram uit, “het is financieel bijna niet meer te doen en dan draait het hele festival om één act.” In plaats daarvan kiest Paaspop voor jubileumshows: meerdere artiesten die samen optreden, begeleid door een liveband. “Op zaterdag hebben we bijvoorbeeld Jan Smit, Jeroen van den Boom en Quido de Graaf samen op het podium. En op zondag doen we dat met andere artiesten.” Het idee is duidelijk: niet één ster, maar een gezamenlijke show. Een beetje in de sfeer van Vrienden van Amstel Live, maar dan op z’n Paaspops.

En misschien werkt dat wel beter dan ooit. Want waar normaal de zaterdag als eerste uitverkocht raakt, gebeurde dit jaar iets opvallends. “De zondag ging als eerste,” zegt Bram, “dat hebben we nog nooit gehad.” Hij probeert het te verklaren, maar komt uiteindelijk uit bij iets wat moeilijk te plannen is: gevoel. Herinneringen. Mensen die elkaar weer zien, verhalen die terugkomen.

CvA