De muziek hè. Of je gaat ervan aan de drank of je wordt erdoor verrast. Ooit hadden we op de Heuvel eigenlijk het allerleukste programma: Fay Lovsky, een solo-optreden van Huub van der Lubbe van de Dijk, Ramses Shaffy en nog een heleboel leuks. Kijk, wat er 20 jaar lang in het park stond kenden we allemaal al wel, was al de hele dag op de radio te horen. Het was goed hoor, daar niet van en vooral My Baby was een verrassend goeie, maar wel enigszins vreemde eend in de bijt. En net als met de Amsterdam Klezmer Band, dat gaat er bij de meeste mensen gewoon niet in. Duidelijk is, dat het Parkfeest op twee fronten gokt: Veel drank en een zo goedkoop mogelijke bezetting op het podium.

Nou was dat met een lege clubkas ook wel noodzakelijk natuurlijk. Vorig jaar pakten René van Gils en zijn legertje de moed bij elkaar en jazeker, ook daar werden die doelen gehaald. Er was weer een buffertje. En laten we wel wezen: De goegemeente komt er amper voor de muziek, wel om elkaar weer eens te zien na carnaval, en dat onder een geweldig zonnetje. Iedereen liep er lekker luchtig bij en dat alleen al is een plezier om naar te kijken, vaak nog leuker dan wat er op het podium te zien was.

Swemme

Zaterdag opende een tribute aan Golden Earring het bal. Nou heb je mensen die in de enorm gelukkig omstandigheid zijn dat ze helemaal geen verstand hebben van muziek (zalig de onwetenden …) maar ja, als je dat wel een beetje hebt dan was het dus gewoon niet lekker. Awash was best lekker (eigen gezicht), Sem Rozendaal zou eens wat meer eigen werk moeten laten horen (cover blijft tweedehands hè) en Helena Fischer zong gewoon vals, althans, haar vervangster. Stukken beter ging dat bij 3Bute van Thomas van der Ham, want zelfs Queen is die gasten wel toevertrouwd. En onze eigenste Matthijs Koning (ook covers, maar dan van Hazes c.s.) mocht de slotact Primaat voorverwarmen. Tegen die tijd is de goegemeente al aardig op weg lekker dronken te worden dus maakt het amper uit hoe of wat ze doen. Maar ze deden het prima….vonden de meesten. Voor een aantal was het mooi tijd om naar huis te gaan. Smaken verschillen, kijk maar naar dat NL-gedoe rond ‘lekker swemme in bacardi lemme’. Opvallend: Geen jeugd te bekennen op het Parkfeest zaterdagavond. Nou lijken jongeren sowieso amper nog geïnteresseerd in iets maatschappelijk (oortjes, koptelefoons, mobieltjes), laat staan in live contact, dus heel vreemd is dat niet.

Shut up

De zondag begon met de gebruikelijke lunch en daarna de Ronde van ’t Rutselpark, de dikkebandenrace. En tussen al dat gedoe was daar opeens die parel Sanne Segers, de winnares van de Strot met een zowat compleet country-repertoire. Goed, dat ze uit Waalwijk komt is haar vergeven, maar wat paste die muziek perfect bij het lekkere weer en wat is die Talent Band toch eigenlijk enorm goed. Die spelen werkelijk alles, van Joline tot Fleetwood Mac. Rijk bezit hoor, zo’n club. Over de tribute aan Joe Cocker kun je hetzelfde schrijven als over die van de Golden Earring, nog net herkenbaar. De slotact was Van Brenghe en jazeker, da’s een goeie band. Of iemand gehoord heeft dat die gasten soms vier- of vijfstemmig zingen (Queen) is lastig te achterhalen. Dat ze met ‘Shut up &dance’ de hele meute op gang brachten was beter te checken en dat gebeurde dan ook.

Is het zinvol om dingen op te schrijven over de kwaliteit van de muziek? Eigenlijk wel natuurlijk, want dat is een deel van waar het Parkfeest zich op laat voor staan. Maar de gezelligheid is veel belangrijker en die komt deels door de drank, maar grotendeels uit de ontmoeting. Uit lekker mopperen over de kwaliteit van het geluid, juichen over het weer, de prijs van de consumpties, de lollige opstelling van de tentjes, het vakantiegeld, de grappen en grollen van het straattheater, de ‘inburgeringscursus’ en de speeltuin natuurlijk. Kortom, we hebben ons vermaakt en vermoedelijk is ook het bestuur tevreden. Tot volgend jaar!

evr

(foto’s Casper van Aggelen)