Bovenstaande titel heeft voor mij een dubbele betekenis. Ik heb Mieke leren kennen bij de politie in Den Haag. Op 15 januari 1974 moesten wij samen ruim een uur op een schouwarts wachten in verband met het aantreffen van een dode man in een woning.

Tijdens het wachten op de arts raakten wij aan de praat. Het was in de tijd van de benzinecrisis. Mieke vertelde dat zij voor haar volleybaltraining ‘s avonds nog terug moest naar Den Haag, maar daarvoor te weinig benzinebonnen had. Ik bood haar spontaan aan bij ons thuis mee te eten waarna ik haar terug zou brengen naar Den Haag.

Het was de start van een mooie en liefdevolle relatie. Als mensen aan ons vroegen ”Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?” zeiden we steevast ”Bij een lijk”. Het geijkte antwoord daarop was vaak: ”Lekker romantisch”. Op 15 augustus 1975 zijn we getrouwd en liefdevol met elkaar verbonden.

Uit het oog maar niet uit het hart

Toen bekend werd dat Mieke niet lang meer te leven had, kwamen er veel mensen op de lijn die Mieke nog wilden spreken en/of afscheid van haar wilden nemen. Op zo’n moment beleef je het spreekwoord ’Uit het oog maar niet uit het hart’. Dat geldt tevens voor de vele lieve woorden, omhelzingen, knuffels, uitnodigingen en hulp die ik na haar dood in ontvangst mocht nemen. Het was overweldigend.

Ik ben dankbaar voor de hartverwarmende en openhartige gesprekken met mensen die ook hun overleden partner moeten missen. Het delen van de ervaringen met lotgenoten zijn een enorme steun, want voor rouwen bestaat er geen gebruiksaanwijzing. Belangrijk is dat je zelf de regie houdt over hoe je wilt rouwen en dat je blijft doen wat voor jou goed voelt.

Het leven te blijven vieren

Mieke was omringd door liefde toen ze op 24 februari 2025 het leven losliet. De mooie herinneringen aan Mieke helpen ons het verlies van haar een plek te geven. Mijn dochters Bianca en Ankhana zeiden tegen mij: ”Natuurlijk zijn we verdrietig, maar we zijn dankbaar dat zij bijna 44/40 jaar onze moeder was en nog steeds voor ons is. Heel veel van onze vrienden en vriendinnen hebben al veel eerder afscheid moeten nemen van een of beide ouders.” Voor mij een mooi voorbeeld van ’kijken naar wat je wel hebt/had’ wat zij van Mieke hebben geleerd. Die les helpt ook mij om het leven te blijven vieren.

Wij hebben als gezin nog zeven weken de tijd gekregen om tijdens de heftige medische rollercoaster naar het overlijden van Mieke toe te leven. En dat is lang niet iedereen gegeven. Soms door een plotselinge dood maar soms ook omdat het contact is verbroken. Dat laatste maakt het overlijden voor degene die dood gaat en voor de nabestaanden extra pijnlijk.

Ga nooit weg met ruzie

Je weet nooit wanneer het noodlot toeslaat. Om die reden sluit ik dit verhaal af met een boodschap die op verzoek van Mieke tijdens haar crematie is uitgesproken. ’Ga nooit weg met ruzie. Ga nooit weg met haat. Ga nooit weg zonder sorry. Op een dag is het te laat.’

Aad Jörgens