Ja, dat misschien wel, maar wat was het weer goed, wat zat het knap in elkaar. Het was als dat lied van Snollebollekes, maar dan met inhoud. Zeker, je moet enigszins op de hoogte zijn van wat er zich in dit storp (of in de wereld) zoal afspeelt, maar de compleet uitverkochte avonden werden dan ook bezet door mensen die dat zijn en dat is dankbaar spelen hoor, een echte thuiswedstrijd. Het ging van de SRV naar de alpaca’s (of zijn het alcapa’s?...), van Cock Gorisse tot dweilcomputer Sam, van pater Kerssemaker tot de ‘geheime’ relatie tussen Peter de Laat en Hannie Broekhoven.

Janny, René en Maartje van Bijnen, Nicole Caron, Jaap Oomen, Robert Brekelmans, Daniëlle van Buitenen en natuurlijk Ton Biemans, die niet alleen meespeelde, maar ook zowat alles schreef en regisseerde. Antoine Trommelen begeleidde niet alleen, maar speelde ook zijn bekende rol in de chagrijnige moppers met Janny en René. En het decor was dit keer geen vuilnisbelt maar een enorme hoop verhuisdozen, want het revuetje had als thema ‘afscheid’. Bert, Gerda en Frits, Ineke, Jim, Maddie, Robert en Tom bemanden (zoals al jaren) de ‘backstage’.

Laksheid

De een ruimde een doos vol ergernissen op, Jaap ruimde onredelijkheid op, Robert de alpaca’s, René de loze beloftes, Janny (voor de zesde keer) haar jeugd, Nicole de mobieltjes en Ton de dodenherdenking (zoals die nu is … applaus). Daarmee werd eigenlijk al het hele programma verklapt, maar dat had geen mens in de gaten. Die intro werd gevolgd door de laksheid van de moderne mens die het verrekt om zelf enige verantwoordelijkheid te nemen (zoals voor rotzooi of zelfs hun eigen kinderen) en daar de gemeente maar weer op aanspreekt (23 miljoen gaat jaarlijks naar jeugdzorg …). Een fraai lied (dat begon met mitrailleurvuur) ging over de vraag wie er – net als die pater Kerssemakers in WO 2 - nog bereid zou zijn anderen te helpen.

Huwelijk

De ‘geheime’ relatie die tijdens de raadsvergadering van 10 mei ontstond tussen Peter de Laat en Hannie Broekhoven (zelfs in absolute leegte is er een aantrekkingskracht) werd fraai verwoord in het lied ‘Une belle histoire’ van Michel Fugain. Het ‘koortje’ stond in hippie-kleren, want het was ‘make love, no war’. En ja, het Repair Café mag echt wel twee keer per week open. “Maar huwelijken repareren ze niet”, aldus de man die met zijn stofzuiger kwam en de vrouw met de kapotte paraplu. Het ging hier om het ‘huwelijk’ tussen Joke en Nol, waar bleek dat Joke echt wel het kwade genius van die twee was. Janny mopperde tegen Antoine: “Ja, ik praat tegen die dweilrobot bij de Jumbo. Dat is toch niet zo gek als je ziet hoe mensen met hun huisdieren omgaan. De Boerenbond lijkt wel een Prénatal. Kussentje hier, jasje daar…Zelfs een WK-shirt. Is dat voor een Duitse herder soms?”

Dikke

Een lied over het ‘noodpakket’ kreeg een fraai vervolg door de ode aan Alexander Scherders met zijn SRV-wagen. Mag het ietsje meer zijn? En komt u tekort dan kom ik het morgen nog even brengen. In weer en wind hè. Zijn auto hangt met ducktape aan elkaar. Eenzelfde ‘lot’ was Cock Gorisse beschoren. De herinnering aan haar (geschiedschrijving in o.a. ‘de dikke van …’, de driehoek, de biënnale) kreeg op een hele fraaie manier gestalte en jazeker, ze wordt nog steeds gemist.

Alcapa’s

De sketch over de alpaca-boerderij in Dorst werd heerlijk neergezet door de uitbaatster Daniëlle), de raadsleden P.de L. (wie anders dan Jaap) en Matthijs Raaijmakers (Robert), die uiteindelijk zelf voor alpaca moesten spelen (Summi en Alaska) omdat het ABC (Alpaca Bevrijdings Comité) de dieren richting Vijfeikenweg had gejaagd. PdL noemde die beesten steevast alcapa’s. Op enig moment kwamen er twee dames in campingsmoking (Janny en Nicole) op bezoek, maar moesten er natuurlijk wel enkele dieren te bewonderen èn te aaien zijn. Juist ja, de raadsleden.

Slapstick

De pauze werd gevolgd door een halve kaokel tussen Nel (Nicole) en Marie (Janny) over erwtensoep. ‘Hedde de verrekespwote wel irst aangebakken?’ Marie had een papieren brief in een witte envelop uit Amerika gekregen van Sjonnie (René), de broer van haar man. Allebei waren ze verliefd geweest op Marie, maar Henk had gewonnen. Sjonnie kwam op bezoek. ‘Are you married? Vroeg hij aan Nel. Néeje, ik ben Marie nie. Bleek Marie eigenlijk toch het meest verliefd te zijn geweest op Sjonnie, maar die wou (niet alleen) aan de erwtensoep bij Nel, waarop Marie hem bewusteloos sloeg en Bert erbij werd gehaald om hem weg te slepen. Slapstick van de bovenste plank.

Leren lopen

De verkiezingen werden erbij gehaald en ook de burgemeester kreeg zijn deel in een fraai lied van Robert. Herkenbaar was ook de scene met de drie kakmoeders op het schoolplein die hun kinderen maar niet van hun mobieltjes en internet gesleept kregen. TakTik en zo en die van mij is 7 en kent al drie woorden: Bol punt com. Andere moeder: Die van mij wou persé een fatbike. Nee, zij mijn vriend, leer eerst maar eens lopen. En die van mij wou voor haar eerste communie lipfillers. ‘Die krijg je zodra je dat woord kunt schrijven.’

Janny wou ook dat alle ouderen een fatbike kochten. Hoog stuur en je kunt er drie kleinkinderen op meenemen. Dat werd gevolgd door een fraai lied over de gevolgen voor een kind dat getuige was van die schietpartij een jaar geleden.

Schrijnend

Janny bleek van de hele biënnale maar een ding te hebben begrepen: Dat het duur was en dat de koffie niet van Vermeulen kwam. Even later verzamelde zich een gezelschap bij een bushalte die geen bushalte was. Allemaal hadden ze een brief van Justitie om opgehaald te worden op 24 december. Die kan alleen gekomen zijn van die mafkees Faber. Ze hadden namelijk allemaal op de een of andere manier vluchtelingen of illegalen geholpen. Dat kon zijn met een kom soep of met taalles en dat schijnt strafbaar te zijn. Ze zouden dus door een gevangenenbusje worden opgehaald. Schrijnend en aandoenlijk tegelijk.

Het slotlied ging over het feit dat hier zo ontzettend veel te doen is en ja, dat klopt als een bus, maar je moet het wel wìllen zien. Of het thema ‘afscheid’ ook te maken heeft met de leeftijd van enkele spelers (70 pas ….) moeten we afwachten, maar het is niet te hopen. Mocht dat onverhoopt toch gebeuren dan kan Con Brio wellicht uitkomst bieden en er loopt ook nog ene Janneke Kops rond, zoveel is zeker. Moeten ze wel net zo goed op de hoogte zijn van wat er hier speelt en dat zal nog niet meevallen. Dat het milder is geworden en ‘donkerder’, met dank aan de wereld om ons heen, zagen we ook. Maar ook die dingen moeten worden gezegd, zeker nou er in die hele gemeenteraad geen ene bal meer gebeurt van enige importantie en iedereen zo’n folder in de bus heeft gekregen en een noodpakket moet aanschaffen.

evr

(foto’s Casper van Aggelen)