Een dag na het legendarische Natte Kaaienbal, waar de selectie van Z&PC zich met hart en ziel in het carnavalsgeweld stortte, stond de ploeg voor een missie: het doorbreken van een pijnlijke reeks van twaalf nederlagen. Tegen de nummer 5 van de competitie, ZPCH uit Hoofddorp, leek de opdracht onmogelijk. Maar in het water van De Warande werd gisteren geschiedenis geschreven. Dit was geen wedstrijd. Dit was een epische strijd. Dit was waterpolo in zijn puurste, meest meedogenloze vorm.

Stormvloed

De bezoekers uit Hoofddorp hadden duidelijk geen medelijden met de promovendi. Met een verstikkende pressing en klinische afwerking zetten ze De Warande direct onder druk. De thuisploeg keek tegen een 3-5 achterstand aan na de eerste periode. De vraag rees: Konden de mannen uit Oosterhout, met een katertje en een gebrek aan zelfvertrouwen, hier nog uit komen?

Doelpuntenfestijn

Wat volgde was een spektakel van formaat. Beide teams scoorden alsof hun leven ervan afhing. De Warande bleef ZPCH bijten en maakte zeven seconden voor rust de aansluitingstreffer: 8-9. De hoop laaide op. De tribune kwam tot leven. Was dit het moment?

Drama en tegenslag

Maar het noodlot leek toe te slaan. Een foutieve capwissel – een moment van onoplettendheid – zorgde ervoor dat keeper/speler Kevin voor de rest van de wedstrijd aan de kant moest toekijken. ZPCH benutte de numerieke meerderheid en liep uit naar 10-13. De Warande leek verslagen. De koppen hingen. Was dit het einde?

De opstand

Maar in het diepste duister schuilt vaak het felste licht. De koppen werden bij elkaar gestoken. De tactiek werd aangepast. En Koen mocht te water. De ervaren rechtsbuiten, nog fit ondanks de carnavalsinspanningen, werd het boegbeeld van de opstand. Onder zijn aanvallende impulsen begon de verdediging van ZPCH te wankelen. Angstige blikken, zwetende voorhoofden – de Hoofddorpers voelden het aankomen. Met nog anderhalve minuut op de klok: De winnende treffer. De Warande kwam op 14-13 en temporiseerde. Het water kookte. De tribune ontplofte. Spelers omhelsden elkaar alsof ze zojuist de wereldtitel hadden gepakt.

Eindstand: Z&PC De Warande 14 – 13 ZPCH

Dit was meer dan een overwinning. Dit was een statement. Een team dat weigerde te buigen, dat zich oprichtte uit de as van twaalf nederlagen en de nummer 5 van de competitie versloeg. Dit was waterpolo zoals het bedoeld is: met het hart, met vuur, met onverzettelijke wilskracht. Koen van Loon, de man die zijn team op de schouders nam, was na afloop kort maar krachtig: “Dit is waterpolo! We hebben laten zien wie we zijn. Dit is pas het begin.”