Na een succesvol concert in de Stadstuin in september leek het fotograaf Gerard Kievits een leuk idee om de daar optredende Oosterhoutse muzikanten eens onder de loep te nemen. Afkomst, talent, omgeving hebben allemaal invloed op het uiteindelijke resultaat: Een leven door en vooral vol met muziek. Dit keer de laatste, met Noud Koevoets.

Kom je uit een muzikaal gezin / familie? En van wie uit je directe omgeving kreeg je inspiratie?

Geboren in de jaren vijftig zullen veel ouderen bepaalde typische dingen uit die tijd herkennen. Pick ups had nog niet iedereen maar er waren wel veel koren en/of andere muziekverenigingen actief. Mijn moeder zong in zo’n koor en had een mooie stem. Helaas ben ik daar niet echt mee gezegend. Misschien de erfenis van mijn vader want als die in de kerk zijn stem verhief, doken wij weg tussen de kerkbanken.

Kwam de keuze voor het instrument dat je later bent gaan bespelen geheel uit jezelf?

Als klein manneke mocht ik op zondag altijd friet halen bij Stientje de Nijs. Dan liep je als jong ventje door de volkswijk achter de Bredaseweg waar nu juist uit allerlei deuren en ramen muziek klonk. En ik hoorde daar de Tornado’s met “Telstar”. Ik vond dat prachtig, tezamen met de Shadows natuurlijk. Maar wel met koude friet thuiskomen helaas… Onze buren met oudere kinderen hadden een pick up. Daar ging ik graag naar luisteren en ik was daar eigenlijk altijd welkom. Ook de jongens die vlakbij woonden, net wat ouder en vaardiger op de mondharmonica, Piet Ligtvoet en Wlady Rabiej, weerden mij aanvankelijk nog binnen hun clubje. Twee jaar verschil op die leeftijd is veel.

Wat was je eerste “echte” instrument? En wie was je eerste directe aanzet tot het leren om erop te kunnen spelen.

Naast de piano die een verplicht nummer was binnen ons gezin was de gitaar al gauw het instrument waartoe ik me aangetrokken voelde. Zelf gemaakte exemplaren waren een eerste aanzet. Sigarenkistjes met een latje erop en schroefogen als mechanieken met visdraad bespannen waren onze eerste instrumenten. De piano die de familie Vermijs al naar het Vagevuur had verbouwd (gebruikt als trampoline), liet ik voor wat het was.

Wat vind je van deze stelling: “Het is altijd beter meteen een gedegen professioneel begeleide opleiding te volgen dan zelf maar wat aan te klungelen”.

Het zelf aanklungelen op een instrument heeft wellicht aan de ene kant tijd gekost maar het leerde je wel je oren te gebruiken. Dat bepaalde passages aanvankelijk wel erg vaak gedraaid moesten worden, daar weet de pick up naald van Wlady Rabiej over mee te praten. Voor wat betreft het eerste serieuze instrument: De tweedehands Stratocaster heb ik destijds bij Joop Hendrix, zelf een prima muzikant, gekocht. Hij werkte bij Sol maar voor die tijd heeft Bob Jansen veel voor mij betekend en ook al verkocht hij weinig aan ons: We waren altijd welkom.

Vond je West Brabant en in het bijzonder Oosterhout een goede plek om je talenten op muziekgebied te ontwikkelen?

Achteraf kun je wel stellen dat de jongens die naar het noorden vertrokken om daar contacten te leggen en zodoende hun carriere vorm gaven de juiste move maakten.

Aan wat voor soort collega muzikanten ergert U zich het meest?

Arrogantie: Wat dat betreft herinner ik me nog goed een gesprek met Youp van ‘t Hek die we na een optreden in een schouwburg in de foyer aantroffen. “Denk erom mannen, groet iedereen als je de ladder van het succes aan het beklimmen bent want je moet ook weer terug!”

Hoe zou je jezelf willen positioneren? Percentage puur talent tegenover simpelweg hard werken op ergens te komen….

Ik beschouw mezelf zeker niet als een natuurtalent en ben met hard werken daar gekomen waar ik nu ben aangeland. Groot voordeel bij het lesgeven natuurlijk: Je begrijpt de problemen en moeilijkheden waar anderen op een instrument mee stoeien veel beter.

Zijn er wellicht op muziekgebied toch nog onvervulde wensen / frustraties?

Mocht ik een frustratie noemen dan is dat misschien toch het tenminste een keer hebben van een succesvolle plaat (single) maar ach, er staat zoveel tegenover. Ik beschouw mezelf meer als een soort van ambachtsman en dat bijzondere talent (en de wil om je naar de commercie te schikken) mag dan best een beetje ontbreken.

Wat was de meest memorabele samenwerking met een beroemdheid?

Leuke samenwerkingen met artiesten waren er veel maar dan denk ik toch met plezier terug aan een optreden met Madeline Bell, tegenwoordig woonachtig in Nederland. Naast een fantastische zangeres gewoon een heel leuk mens. Lee Towers was ook geen verkeerd iemand. In een gekke bui het samen ooit eens voor elkaar gekregen dat de mensen bij een aanvankelijk chique diner boven op de tafels stonden.

Wat denk je dat het belangrijkste is voor een muzikant om zich te realiseren en eventueel eigen te maken?

Als muzikant is het belangrijk om je in dienst te stellen van het grotere geheel. Dat altijd in de gaten houden. Wat je je zeker eigen moet maken naar mijn idee is tempovastheid en een goed timing.

En tenslotte: Wat is het meest bijzondere wat je in je actieve loopbaan als muzikant hebt meegemaakt? Een leuke anekdote mag altijd natuurlijk.

De meest bijzondere gebeurtenis was een bepaald niet gewenste striptease in de Euromast: We speelden daar op een bruiloft en de vrienden van de bruidegom hadden een striptease danseres ingehuurd om de avond nog leuker te maken. Het feest was abrupt ten einde en het huwelijk waarschijnlijk ook. En wat te denken van “Midden op de Veluwe in het pikkedonker” of “Na een optreden eindigen in een politiecel in Dordrecht?” Eigenlijk teveel om op te noemen en hier te vertellen.

Graag wil ik de mensen die het “geluid” van de middag niet goed vonden duidelijk maken dat een akoestische gitaar voor een publiek van 500 bepaald niet stille mensen niet hoorbaar te maken is en dat zelfs niet door de beste geluidstechnicus. Of je moet met een element en zo versterkt werken en de gitaarbody vol met Pur schuim spuiten (tegen feedback – zoek maar eens op!) maar of een liefhebber en/of eigenaar van een akoestische gitaar daar op zit te wachten….