Het G1-team van TSC is al jarenlang een vaste en bijzondere waarde binnen de club. Een groep jongens die met zichtbaar plezier samen voetbalt, elkaar accepteert zoals ze zijn en ieder seizoen weer stappen maakt. Niet alleen als voetballer, maar vooral ook als mens.
Sportief staat er inmiddels ook gewoon een serieus team. Een halve finale in Walcheren en een tweede plaats in de competitie bereik je niet zomaar. Maar misschien nog mooier: een aantal van deze G-toppers loopt al vanaf het begin mee binnen ons G-team. Jongens die hier zijn opgegroeid, jarenlang samen trainen, samen winnen, samen verliezen en ondertussen een hechte vriendengroep zijn geworden. Dat zegt misschien nog wel meer dan welke uitslag dan ook. Binnen dit team draait het om samen groeien, plezier maken en het beste uit elkaar halen. Soms met een grap, soms met een stevig woord op het veld, maar altijd vanuit respect en betrokkenheid. En die verbondenheid stopt niet na hun eigen wedstrijd. Veel van deze jongens zijn echte clubmensen geworden. Ze zoeken elkaar ook buiten het voetbal op en er zijn vaste supporters die trouw langs de lijn staan bij het G-team. Sommigen reizen zelfs mee naar uitwedstrijden om het team te steunen. Dat zegt alles over de band binnen deze groep.
Juist daarom blijft het jammer dat het G-team vaak letterlijk en figuurlijk een beetje op de achtergrond speelt. Op een bijveld. Buiten de spotlights. Want wie echt eens gaat kijken, ziet waar amateurvoetbal eigenlijk om hoort te draaien: plezier, strijd, ontwikkeling, vriendschap en saamhorigheid. Zonder gedoe. Zonder ego’s.
Gelukkig zijn er binnen TSC ook mensen die dit team wél op waarde schatten en zich daar iedere week opnieuw voor inzetten. Een groot compliment daarom voor trainers Richard en Jurgen, die veel meer doen dan alleen training geven. Regelen, begeleiden, motiveren, luisteren en er gewoon altijd staan voor de jongens. Net als alle vrijwilligers en supporters rondom het team die ervoor zorgen dat het G-voetbal binnen TSC blijft leven. Want uiteindelijk zegt een club niet alleen iets over het niveau van het eerste elftal, maar vooral over hoe je omgaat met teams als dit. En juist daar mag TSC best wat trotser en zichtbaarder mee omgaan.
